Pois xa que hoxe teño tempo comezarei cunha proposta sobre un relato, a ver que vos parece continuala

"Tic-tac-tic-tac...
O reloxo non facía máis que soar e xa comezaba a crisparme os nervios.
Levaba un bo tempo escoitando esa música de fondo e seguían sen saír daquel lúgubre despacho.
¿Tanto tempo levaba falar sobre ese tema do cal eu non tiña información?
Volvínme a erguer e dar voltas enfronte da porta...¿de que falarían?
De súpeto abríuse a porta e saíron.
-¿Que pasou?¿Por qué tardáchedes tanto tempo?¿Que era o que quería?
-Pois, verás..."

"...
-Pois, verás-Xaquín fixo unha desas pausas grandilocuentes que tanto lle gustaban, aclarouse a gorxa e baixou a voz-, esta vez paréceme que fixémola bóa.
-¿E logo? ¿Non quedou todo arranxado?-respondín-. Mira que eu paso de agardar outras vinte horas a que saquedes algo en claro. Só quero marchar dunha vez, e de todas formas, ¿de que estábades a falar?
Miroume apenado.
-E que non llo podo contar a ninguén, fixen unha promesa.
-Ao carallo coas túas promesas, levo agardando horas!
Estaba realmente molesta coa condescendencia coa que todo aquel atallo de adolescentes me trataban só por ser un pouco máis xoven e inda que non acostumo a soltar tacos nin me parei a pensalo. Trouxéranme aquí, fixeranme agardar sen contarme nada, e inda por riba viñanme con ese secretismo absurdo, coma se eu fose parva. Estabanme a encher as narices de mala maneira.
-Eh, eh, non te me alporices, a culpa non é miña.
-Mira, sei perfectamente de que vai todo isto."

"-¿En serio? ¿E sobre que trata?- Púxome unha desas miradas de superioridade que de cando en vez dedicabame e continuou- É imposible que o saibas, e é o mellor para ti, asegúrocho, sei do que estou a falar...
-¿Que sabes do que falas?-as bágoas comezaron a saírme dos ollos aínda que eu intentaba evita-lo - Traédesme aquí e non me queredes dicir o que pasa, e aínda tedes a cara de dicirme que eu non debería estar ó tanto sobre estas cousas...
-Non fomos nós quenes insistiron en que quedaras, fuches ti - díxome o meu irmán Andrés cos seus malos modos que tanto lle caracterizaban ó falar comigo.
-Pero mamá dixo que tiña que volver, era a miña responsabilidade...Eu polo menos non vou de lío en lío como se xogase á oca e son unha persoa responsable.
-Veña, veña, non pelexedes e volvamos ás nosas casas, e ti, non deberías interesarte acerca destes asuntos que nos incumben ós maiores - Comentou xaquín a medio rir

¿Maiores? Nin que por levarme dous anos foran eles moito máis superiores a min...A verdade é que estos temas polos cales non facían máis que ir a falar a ese despacho non interesabanme para nada, pero xa que me tiñan horas esperando e aínda por enriba medo morta de fame...tiña os meus dereitos a saber de que trataba."

"Xaquín dérase a volta e estaba a camiñar cara a saída cando pola porta do despacho asomou unha muller á que nunca antes vira. Era alta, duns corenta anos, e parecíame que non fai moito fora moi guapa, pero a súa cara amosaba un cansancio máis ala do imaxinable, coma se levase semanas sen durmir. Levaba gafas e o cabelo recollido nun moño moi formal, asemellabase a unha secretaria ou algo así. Miroume. Mireina e ela dirixindose a Xaquín soltou:
-Quén é a nena?
-É a miña irmá- meteuse Andrés-.
-A túa irmá?-. repetiu con asombro a secretaria aquela- E que está a facer aquí?
Ficou cara Andrés, logo cara Xaquín e logo díxome:
-Anda, pasa, xa que estás aquí aproveitarei para contarte un par de cousas..."

"Abrín os ollos ante a sorpresa de que aquela muller chamárame. Xirei para poder ver as caras daqueles dous e vin que dilatábanselles os ollos do medo.
Comecei a abanzar cara a porta, pero de súpeto, unha forza impedíame avanzar. Suxeitabame do ombro e non permitía avanzar cara a porta. Ó comprobar que por moito empeño que lle puxera non era capaz de avanzar supuxo a miña rendición, deixei que aquela misteriosa forza botárame cara o meu lugar anterior, e, cando ela deuse conta comentou:
-Andrés, deixaa vir- que estraño, o meu irmán pretendendo "protexerme" do que aquela muller quixérame dicir.
Andrés botou un bufido e a regañadentes soltoume do ombro, permitindome outra vez avanzar.
Entrei naquel misterioso despacho.
O chan cruxía baixo os meus pés e as ventás temblaban por culpa do vento.
As paredes estaban cheas de estanterías que chegaban ata o teito e tamén, nun pequeno oco, había un pequeno percheiro que rebosaba de bolsos e abrigos. nunha esquina estaba o escritorio cheo de papeis, adornos, probablemente recordos de viaxes, e tamén, había un ordenador que, para a miña sorpresa funcionaba, xa que debía ter uns dezaoito anos.
A muller parou en seco diante de min, e, moi amablemente díxome:
-Por favor, ¿podrías pechar a porta?
-Cla-calro- tatexei
Retrocedín ata a porta e puiden ver antes de pechala as suplicantes caras de Andrés e Xaquín, como querendo que saira correndo con eles.
-Gracias-comentou- Gracias tamén por entraar, podes sentar nalgunha silla se preferes...creo que imos estar un bo rato...-e sorríume
-Ah! Gracias, por certo...¿que me quería contar?-miroume sorprendida ante tal pregunta
-A verdade é que nada...Tan só quería asusta-los, a ver se deixan de facer parvadas dunha vez...- ciomentou entre risas, pero ó mesmo tempo apenada- Se queres podes coller un libro, non os temos só de adorno, e así pasas o tempo, que voute secuestrar durante uns minutos.
-Da cordo, gracias...
-Ah! se che interea o libro podes leva-lo para a casa, coa condición de que veña de volta- e volveu rir, era unha risa encantadora, musical e moi femenina, sen duda debería ser hermosa e pretendida cando era máis moza...
Acerqueime á estantería máis cercana e comecei a mirar títulos. "El Quijote", "La guerra de los mundos", "crimen y castigo", todos eran clásicos...ata que atopei un distinto, non era coñecido e parecía interesante..."